C. Iuli Caesaris Commentarii II.

Előszó

COMMENTARIORUM BELLI CIVILIS LIBER PRIMUS
1. Litteris [a Fabio] C. Caesaris consulibus redditis i aegre ab his impetratum est summa tribunoram ple-bis contentione, ut in senatu recitarentur. ut vero ex litteris ad senatum referretur, impetrari non potuit. re-
5 ferunt cónsules de re publica [in civitate]. L. Lentulus 2 consul senatu rei<que> publicae se non defuturum pollicetur, si audacter ac fortiter sententias dicere ve-lint; sin Caesarem respiciant atque eius gratiam se- 3 quantur, ut superioribus fecerint temporibus, se sibi 10 consilium capturum neque senatus auctoritati obtem-peraturum; habere se quoque ad Caesaris gratiam atque amicitiam receptum. in eandem sententiam loquitur Scipio: Pompeio esse in animo rei publicae non 4 deesse, si senatus sequatur; si cunctetur atque agat 15 lenius, nequiquam eius auxilium, si postea velit, senatum imploraturum.
2. Haec Scipionis oratio, quod senatus in urbe habe- l batur Pompeiusque aberat, ex ipsius ore Pompei mitti videbatur. dixerat aliquis leniorem sententiam, ut 2
20 primo M. Marcellus, ingressus in eam orationem, non oportere ante de ea re ad senatum referri, quam di-lectus tota Italia habiti et exercitus conscripti essent, quo praesidio tuto et libere senatus, quae vellet, decer-nere auderet; ut M.Calidius, qui censebat, ut Pompeius 3 25 in suas provincias proficisceretur, nequae esset armo-rum causa; timere Caesarem ereptis ab eo duabus legionibus, ne ad eius periculum reservare et retinere
1* Vissza